dzisiejszy wieczór rekonwalescencki nie był, bynajmniej. przeszłam przez kilka intensywnych faz emocjonalnych: od depresji do euforii (wywołanej rozmowami, których nie powstydziłaby się carrie z dziewczynami), z powrotem do depresji, a następnie przez filozoficzną melancholię, kiedy to napisałam pewnego smsa, do stanu względnej równowagi osiągniętego z wydatną pomocą telefonu od pewnej osoby. Miłej Rozmówczyni uprzejmie dziękuję :)

(przy okazji carrie&co. - na imprezie u Jo zostałam wybrana alter-ego samanthy. huh?)

nie radzę sobie z emocjami. wieczór był niewątpliwie przyjemny - szczególnie faza euforyczna - ale niejako zbyt intensywny jak na moje upodobania.

ponadto od wczoraj nie mogę się oprzeć wrażeniu, iż mój największy życiowy błąd polegał na tym, że nie zaufałam swemu instynktowi i nie zostałam w łóżku w dniu swoich dziewiętnastych urodzin, ale zwlekłam się z niego (wstałam z materaca, czyli) i pojechałam na egzamin wstępny na japonistykę poznańską, który to egzamin na własne nieszczęście zdałam. oczywiście zdaję sobie sprawę z co 'przykrzejszych' skutków studiowania polonistyki - że wymienię pokrótce pozostanie pod zgubnym wpływem Contessy i Mandy oraz niewyobrażalny obecnie brak niektórych znajomych - ale kiedy tak policzę wszystkie plusy i minusy wychodzi mi jednak na to, że nauczanie w moim liceum i błoga nieświadomość co do rozwoju intelektualnego przeciętnych obywateli japońskich byłyby warte pewnych poświęceń...

innymi słowy: dzieci, nawet dzieci w liceum, są w większości przypadków niedoświadczone przez los i niedojrzałe, a zatem pewne zachowania można im wybaczyć.

w przypadku japończyków tego typu uzasadnienia się nie sprawdzają.