Chyba mamy mysz pod kanapą. Ot, uroki posiadania kota-łowcy w środowisku wiejskim. Aha - informacja dla Ali: ja się jaszczurki nie bałam, mama bardziej - teraz zwierza już nie ma, podobno objawił się dzisiaj w przedpokoju i został wyproszony z domu na szufelce. Ale delikatnie, i żywy, co najważniejsze.

Wróciłam. Chwilowo mam dosyć wszelkich pociągów, zwłaszcza polskich. I głowa mnie boli po niecałym piwie, chyba ze zmęczenia. I jeszcze o niczym nie myślę. Na razie zachowuję się prawie jak kocica, która swego czasu kładła się na telewizorze (kineskopowym) i próbowała łapać bile snookerowe. Nie głaszczę, co prawda, ekranu, ale miło mi się ogląda, w półsennym amoku, jak Robertson ładnie prowadzi w półfinale mistrzostw.

A teraz powiem: dobranoc...

PS. Ainu ma bloga! :D