Oj, miły był-ci to łikend, miły :)

W piątek burze dopadła nas (rodzicielkę i mnie) w Sochaczewie. Wrażenie niezapomniane, prysznic darmowy. Dotarłyśmy na wieś, gdzie walnęłam się spać, i trwałam w tym stanie do rana. Po przebudzeniu zaś spacerowałam po tarasie w piżamie, wyjadałam aronię pozostałą po zlaniu nalewki, i czytałam Dziennik toskański, drugą ręką mieszając bigos z cukinii. Po czym się ubrałam, i pojechałam do stolicy na wiadome spotkanie.

Czy muszę mówić, że było przesympatycznie? Nie muszę, bo to się rozumie samo przez się ;) A Virgin Mojito rządzi bezapelacyjnie. Do spółki z Caipirinhą.

W niedzielę oddaliśmy Bogu to, co boskie, po czym wróciliśmy w pielesze, gdzie mama (jako ostatnia z czytającej części rodziny) zapoznawała się wśród wybuchów śmiechu z tym oto dziełem (za link dziękuję serdecznie Krwawej Agnes). Oboje z ojcem doszli do wniosku, że miniserial nakręcony na podstawie tego jakże błyskotliwego tekstu miałby szanse pobić rekordy oglądalności. Jesteśmy na etapie ustalania Dream Castu.

Wszystko, co dobre, szybko się kończy - dlatego też jestem teraz z powrotem w T. i siedzę w pracy, zamiast wysypiać się w śródziemnomorskim pokoju na poddaszu. Za to po powrocie do domu będzie na mnie czekała śliczna nowa zabawka, wypożyczona od rodzicielki. Może mi się humor polepszy...

Czego i Państwu życzę :)