Dlaczego mam dziś banana na twarzy?

-Jesteś z siostrą? - zapytała Młodego Kasia G., kiedy już się wreszcie na nią doczekał po wczorajszym przedstawieniu.

Nie był z siostrą, albowiem siostra nie dostała bezpłatnej wejściówki, czego bardzo żałuje. Ale fakt, że Kasia ją (siostrę) pamięta, zapisuje się bardzo wysoko na liście rzeczy, które ją (siostrę) dziś uszczęśliwiają. Szczególnie że ostatnimi czasy (czytaj: gdzieś tak od roku 1998) nie udaje nam się spotkać we trójkę, a Młody jest o wiele bardziej charakterystyczny, więc czemu Kasia miałaby pamiętać MNIE... i tak dalej, i tak dalej.

I pewnie to jest głupi powód do odczuwania radości aż po końce palców u nóg, ale... czasami czuję się kompletnie oderwana od tego, kim/czym byłam przed Wielką Katastrofą, która wywróciła mi świat do góry nogami. A sytuacje takie, jak ta, przypominają mi, że w gruncie rzeczy warto o tym pamiętać.

No i wstępnie powzięty pomysł wspólnego wyjścia na kawę też nie jest głupi...

(W tym miejscu powinien nastąpić długi rant na temat tego, że za miesiąc minie piętnaście lat od dnia, kiedy pierwszy raz obejrzałam Metro, i co z tego wynika, ale nie nastąpi, bo nie.)

Miłego poniedziałkowego popołudnia!