Od piątku do środy studentki z parteru próbowały mnie przekonać do słuchania disco polo. Punkt uderzeniowy ulokowały pod moją sypialnią, toteż przebywanie w niej stało się, delikatnie mówiąc, wysoce nieprzyjemne. A na pukanie do drzwi nikt nie reagował. W końcu napisałam uprzejmą, acz stanowczą prośbę o przestrzeganie ciszy nocnej, i przykleiłam im do drzwi.

No, to zaczęły przestrzegać. Innymi słowy, do 21.59 muzyka napie...a, aż miło, a o 22.00 - cichnie.

Gwoli uściślenia: w sypialni, pomieszczeniu rozmiarów iście mikroskopijnych, zmieścił się jakimś cudem mój kącik do pracy - biurko, netbook, aktualnie męczone książki, materiały do nauki języków etc. Innymi słowy, jakiekolwiek działania wymagające użycia biurka również zostały mi uniemożliwione przez zmasowany atak na moje bębenki.

Wczoraj, kiedy straciłam cierpliwość i przemeblowałam mieszkanie (większy pokój jakoś się uprzytulnił dzięki wypełnieniu jednego kąta biurkiem z przyległościami), "dziewczątka" wybyły z domu, pozostawiając po sobie błogą ciszę.

Ale i tak cieszę się z dokonanej zmiany. Moja sypialnia zwyczajnie nie nadaje się do tego, żeby robić w niej coś poza tymi rzeczami, do których potrzebna jest namiastka łóżka (sypiam na materacu rzuconym na podłogę). Być może wyraźniejsze rozgraniczenie funkcji poszczególnych pomieszczeń w moim mieszkaniu pomoże mi się zmobilizować do pracy, i skończyć kilka rozgrzebanych projektów. Nie byłoby to złe, prawda?...

Tymczasem jednak pozostaję beztroska (choć zestresowana), zainspirowana steampunkiem i zaczytana w mnóstwie książek jednocześnie. I mam kilka powodów, żeby się uśmiechać.

Miłego weekendu!