Jem, więc... nie jestem głodna.

Dziesięć kilo temu pojmowałam jedzenie w sposób kompulsywny. Jadłam, co chciałam, jak chciałam, i kiedy chciałam.
Potem poszłam na dietę, w wyniku której odkryłam, że mam kości obojczyków, talię, oraz kilka innych elementów anatomii, o których posiadanie nigdy bym się nie posądzała.
Zaczęłam także traktować jedzenie... normalniej. Znaczy - na chandrę nadal najlepsze są lody malaga albo tort kajmakowy od Sowy, ale poza tym - nie trzeba się zapychać pustymi kaloriami, albowiem jest na świecie wiele innych, pysznych rzeczy.

Takie, na przykład, krewetki. Kupuje się paczkę mrożonych, ugotowanych, się umieszcza w woku czosnek, świeży imbir i takież chilli (z masłem, najchętniej solonym Lurpak), się wrzuca rozmrożone krewetki i trzy jabłka pokrojone w plasterki, a po kilku minutach wlewa się alkohol. Powinien to być cydr, ale białe wino średniej jakości też zrobi swoje. Na zakończenie można temu dodać słodkiego sosu chilli, i posypać płatkami migdałów oraz sezamem. I włula.

Do popicia tego cudu wybrałam vinho verde, albowiem na portugalskich się jeszcze nie znam. (Z wyjątkiem porto. Porto jest miłe.) Delikatnie zgazowane, przyjemnie orzeźwiające, zero kwasu. Na etykietce stoi napisane, że pasuje do owoców morza - wszystko się zgadza. Polecam.

Cóż poza tym? Końcówkę roboczotygodnia miałam wybitnie skopaną. Jutro wysyłam CV w kolejnych kilka miejsc. (Wrocław ładny jest, prawda?...) Nadal próbuję się odkochać, co nie jest wcale takie łatwe, jak początkowo myślałam. Czytam Mieville'a, Szostaka, Prusa (!) i młodego Zembatego, albowiem książki trzeba kiedyś podoczytywać. Przemyśliwuję wyjście na Dziewczynę z tatuażem. Skończyłam pisanie fanfika, w temacie którego wywnętrzałam się jakiś czas temu, i jestem wzruszona pozytywnym odzewem P.T. Czytelników. To mnie jeszcze trzyma na powierzchni, pod którą już tylko rozpacz i zgrzytanie zębów.

I mam obsesję. Dziwicie mi się?...

Miłego popołudnia!