...is that the camera at The Magic Box?

Innymi słowy, mój mózg trwa obecnie w stanie zawieszenia. Jak u Jonathana w scenie przywołanej w tytule.

Bardzo sympatyczny miałam weekend, stosunkowo aktywny w swej pozornej bierności. Dopisałam kilka stron (i dopiszę jeszcze, więc have patience), przeczytałam dwie książki, patrz: lista (Wodehouse jak Wodehouse, czysty relaks, tymczasem Brown ssał niepomiernie: chyba trzeba się świństwa pozbyć przez Allegro), ugotowałam dwa obiady, po czym doszłam do wniosku, że muszę się zresetować w najprzyjemniejszy z możliwych sposobów.

Ogłosiłam Samotny Weekend Filmowy.

Nieoficjalna inauguracja dokonała się już w piątek wieczorem, Troją. Powzdychałam sobie do Erica B., pochichotałam przy scenach Achilles/Patrokles, uśmiechnęłam się do Odyseusza, bo jakże można inaczej?, i przez moment miałam wrażenie, że to wystarczy. A gdzie tam. Konieczny był reset kompletny, w postaci Lotra. Mówię zbiorczo, bo chodzi o wszystkie trzy części, rozszerzone, puszczone po cichutku z laptopa - bardziej w formie ścieżki dźwiękowej niż filmu jako takiego.

Oglądałam sobie po kawałku, pomijając co nudniejsze sceny (Frodo i Sam w Mordorze, blah), i w przedziwny, zaiste magiczny sposób odzyskując równowagę umysłu. A kiedy skończyłam, w niedzielę przed południem, postanowiłam zasięgnąć języka (IMDB) i sprawdzić, czym się obecnie zajmują niektórzy aktorzy, czego jeszcze nie widziałam, i co chcę zobaczyć.

Elijah zdubbingował 9, zaliczone. Cashmere Mafia z Mirandą - takoż. Druga część The Colour of Magic z Seanem A. i głosem Christophera Lee czeka na lepsze czasy. Billy wystąpił parę lat temu w serialu z wątkiem homoseksualnym pt. Empty: widziałam kilka klipów na jutiubie, całości nie mam niestety skąd wziąć, ale szukam nadal. Viggo udzielił kilku przeuroczych wywiadów przy okazji promocji A History of Violence - waham się, tytuł mnie jakoś nie przekonuje. Najseksowniejszy Australijczyk Naszych Czasów zagrał w niemieckiej produkcji o papieżycy Joannie (książkę czytałam nie dalej jak trzy miesiące temu): premiera odbyła się w tym tygodniu; zastanawiam się, czy nie jechać do Berlina. Nawet napisy nie byłyby mi potrzebne. Innymi słowy, fajnie.

A potem wpisałam w wyszukiwarkę nazwisko 'Karl Urban', i zmarłam z przerażenia własną głupotę, brakiem orientacji i tak dalej.

Widzicie, T. kilkakrotnie pytała mnie, czy chcę z nią iść do kina na Star Trek, a ja konsekwentnie odmawiałam. Mam na LJu przyjaciółkę kompletnie zakręconą na punkcie tego fandomu, która ostatnimi czasy zamieściła u siebie co najmniej dwie ikony z Bonesem. I co? I nic. Aż do wczoraj nie zaskoczyło.

Przeczytałam ST-ową listę płac: Karl, dobrze; Eric Bana - dobrze; Zach Quinto - może być; Jennifer M. - nie do końca, ale niech jej będzie, ostatecznie przecież znika z House'a. Odczekałam wymaganą ilość czasu. Obejrzałam.

O mamo, ale to dobre było. Aż sama się sobie dziwię. I chcę być maskotką Scotty'ego, od zaraz.

W stanie zawieszenia i konfuzji odszczekuję wszystko, co mówiłam tego lata ("ST jest ble" itd.). Nie uważam się za trekistkę, i pewnie nigdy takową nie będę, ale fajnie było. Ja chcę jeszcze raz.